| 1 Rahayu wong kang mursid lampahnya nyingkur ngen-angene wong duraka lan ora ngambah dalane wong dosa ora wor lungguh ing pajagongane, nanging karem mring sabdaning Allah, rina wengi dengilut ing manah 2 Raanané wong iku kaya wit kang tinandur sapínggirîng kali, kang mesthi awoh ing tîti-mangsané; lan godhongé tan naté alum gogrog. Ingambaha reribed ngrépoti, tansah lestari kang dên lampahi. 3 Tan mengkono mungguh wong duraka, nanging lir mrambut kabur ing angin, ara bisa lulus ing pangadilan, lan ing pasamuwané para mursid. Wong mursid rineksa ing Pangeran; wong ala tumibeng karusakan. |
| KPJ 134 | KPJ 136 |